(رفیق شفیق)نـه هـــر کــه دم ز صــداقــت زنــد ، بــوَد صـــادقنـه هـــر کــه دم زنــد از عـــاشــقی ، بــوَد عــاشـقنـه هـــر کــه بـا تـو نشـیــند شـود بــرایـت دوستکه گه حکایت این دوسـتی چو ســنگ و سـبوستنیــازمـــوده مـــده دسـت خــود بــه هـــر دســتیوگـــرنــه در همــــه ـ عمـــرت ، دچــــار بــنبسـتیاگـــر کــه طـــالـب فیـضــی ، ره سعـــــادت پـــویکــن اجـتـــنـاب ز یـــاران جـــاهــــل و بـــدخـــویکـه: "همنـشــین تــو بـــایـــد کـه از تــو بــهْ بـاشد"وگـــرنــه منــــــزلــت و عــــــزتــت ز هــــم پـاشدبجــو "رفیــــق شفـیــق و درســت پیمـــان بــاش"ز یکـــدلــی شـود او پیکـــر و تــواش جــان بــاشکــه آدمـــی بــه جهــــــان ، بــایــد آبــــــرو یــابــدرفیـــق یکـــدل و یکـــرنــگ و نکتـــه گــــو یــابــدکـســی کــه صحـبــت او عــــــزت و وقــــــــار آردبـــرای دوســت ، در ایـــن عــــالـــم اعـتـــــبـار آردکـه گـــر بـه کـــوی امیــــران رَوَد شهـش خـواننــدمیــــان ظــلمــت شــب ، پـــــرتــــو ِ مَهـش داننــدولـــی کســی کــه شــود بــا ســــیه دلان همـــــراهبـه دسـت خویش کنـد گــــوهــــر وجـــود، تبـــــاهنـه عــــزتـــی بـه جهــــان بیـــند و نـه عـــــافیـتینـه ابـتـــــــدایـــی دارد ، نــه نـیــــــــز عـــــاقبـتیشـــود مَلــــول ، ز عمـــــر گـــــران ، ز نــــاکـــامـیبـه شعــــله پختــــه نگــردد سـرشت ، از خــــامـیزمــــانـــه زرگـــــــر ایــــــام و... آدمــی زر ِ نـــاب!بــه شــرط آنکــه بپـــویـــد هـمـیـشـه راه صــواببهگوشِ جان شنو از (ساقی) این سخن ایدوست!کــه حُسن عــاقبــت آدمــی ، بـه خــوی نکـــوست.سید محمدرضا شمس (ساقی)1402/0

(اکسیر وجود)آنکه از قافلهی عشق جدا میگرددمبتلا ، بر غم و اندوه و بلا میگرددمیدهد عزت و قدر و شرف خود از کفچون جدا ، از کرم و لطف خدا میگرددعشق، اکسیر وجود است و گدازندهی قلبکه مِس سینه از آن نیز ، طلا میگرددعشق هرچند ملال آور و جانکاه بوَدعاشقان را ، مدد و راهنما میگرددآنکه جز عشق خدا در دل خود جای نداد"قبلهی حاجت و محراب دعا میگردد" ۱میبَرد راه به سرچشمهی خورشید ز عشقدر دل ظلمت و مصباحِ هُدا میگرددمیدهد درس حقیقت به همه عالمیانچونکه عاری ز رَه خبط و خطا میگرددمرتضی ، محو خدا بود ز عشقی ازلیبین چهسان بر همگان قبله نما میگردد؟گشت منشق سر او در دل محراب نمازکه شهید از ستم قوم دغا میگرددبارگاهش به نجف بوسهگه اهل ولاستنام او نیز. به هر درد ، دوا میگرددنظری کن به حسین بن علی و دریاب!که به شوق کرمش شاه ، گدا میگردددر ره عشق فدا کرد خود و اهلِ عیالاینچنین است که شاه شهدا میگرددبود چون عاشق وارستهی درگاه خداعاقبت در ره این عشق ، فدا میگردد(ساقی) کرببلا مظهر عشق است و وفازین سبب ، اسوهی ارباب وفا میگردد .سید محمدرضا شمس (ساقی)1402/10/20۱ـ صائب

(نوکیسگان)کن از نوکیسگان دوری، که سر در آخور خویشاندز بیم خواهشِ درماندهی نانی ، به تشویشاندزبانباز و دغلکار و تهی از اُلفت و مِهرندسراپا چون ستونِ سُستِ سَقفِ سازهی خویشانداگرچه در خیال خویش، خود را شاه میبینندولیکن چون گدا در چشم استغنای درویشاندز شوق و شهوتِ شهرت، به هر محفل شتاباننداگر چه بر شکوه و شأن آن محفل ، نیندیشاندندارد حاصلی مِهر و وفا ، با این قماشی که :بهکام خویشتن نوش و بهکام خلق چون نیشاندبه هنگام تناول آنچنان بیخود شوند از خودکه پنداری به تنهایی ، نظیر گلّهی میشاندبه غیر از بذر خِفّت را ، نمیکارند در عالمخسیسانی که حتیٰ مالک صد پهنه آییشاند ۱امانتدار اموالاند و سرخوش از متاع پوچعقب افتادگاناند و گمان دارند در پیشاندنمیگیرند دستی را ، ز خوی خِسّت و خواریبه دور از رأفت و جود و سخا هستند و بدکیشاندعبث هرگز مکن عمر گرانت را تلف (ساقی)به پای نارفیقانی که : مکّار و بداندیشاند .سید محمدرضا شمس (ساقی)1402/11/20۱ـ مزرعه ـ کشتزار